«ΤΑΜΑΜ», ή μήπως και όχι τόσο Ταμάμ;

Update: Όταν έγραψα το άρθρο είχε ανακοινωθεί από τον σταθμό ότι το «Ταμάμ» δεν θα συνεχιζόταν.

Η αγαπημένη σειρά του ΑΝΤ1 μόλις τελείωσε, προκαλώντας αφενός την απογοήτεση του κοινού επειδή δεν θα συνεχιστεί, και αφήνοντας αφετέρου γλυκιά -υποθέτω- γεύση στους τηλεθεατές μιας και τελείωσε με happy end. Άλλωστε, κωμική σειρά ήταν, δεν νομίζω ότι θα περίμενε κανείς δράμα, αν εξαιρέσεις τον θάνατο του παππού Ερμή. Τέτοια ανατροπή – και απογοήτευση- σαν κι αυτή στο τέλος του Καφέ της Χαράς δεν πρόκειται να ξαναζήσουμε πάντως (αν και το δίδυμο Ρώμας-Χατζησοφιά ήθελαν προφανώς να δείξουν κάτι παραπάνω από ένα απλώς ξενέρωτο τέλος). Ας επιστρέψω όμως στο θέμα μας, το Ταμάμ.

Στο τέλος όλοι και όλα βρήκαν το δρόμο τους, αν και ο παππούς Ερμής έφερε στενοχώρια στο κατά τα άλλα γαλήνιο #not σπίτι των οικογενειών Χρηστίδου-Οζτούρκ. Ας μην επεκταθώ στα επιτεύγματα του καθενός από τα μέλη της οικογένειας, όσοι είδαμε την σειρά τα γνωρίζουμε, τι σημασία έχει (που λέει και η Δέσποινα) να διαβάζεις το παρόν άρθρο (γιατί ως γνωστόν το blog μου είναι νο 1 σε απήχηση) αν δεν την είδες;

Δεν ήμουν ποτέ τρελή φαν της σειράς, έχω χρόνια να κολλήσω με κάποιο σήριαλ έτσι κι αλλιώς (ναι είμαι από αυτούς που δεν έχουν ιδέα για Game of Thrones και άλλες τέτοιες μόδες), αλλά το Ταμάμ μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και ειδικά πέρυσι που βρισκόμουν σε μόνιμο πυρετό και ήθελα κάτι ανάλαφρο για να ξεχνιέμαι. Δεν το παρακολούθησα φανατικά, αλλά με διασκέδαζε. Βέβαια, η πλοκή προβλέψιμη, δύο ετερόκλητες οικογένειες που αρχικά τα μέλη της αντιπαθούν ο ένας τον άλλο και στο τέλος δένονται τόσο πολύ που δεν μπορούν να ζήσουν χώρια. Και φυσικά το ειδύλλιο, Τζεμ-Έλλης, ε τι νομίζατε, ότι ο κοσμάκης και ειδικά η πιτσιρικαρία νοιάζονται για τον Μετίν και τη Μυρτώ; Όμως σε αυτή τη σειρά περίμενα μια ανατροπή, ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, όχι πάλι μία από τα ίδια. Και για αυτό το τέλος με απογοήτευσε. Για 2 λόγους κυρίως:

  1. Προφανέστατα λόγω της προβλεψιμότητας. Το είχαμε ξαναδεί το εργάκι, Ευτυχισμένοι Μαζί λεγόταν, παντρεύτηκαν οι γονείς, παντρεύτηκαν και τα παιδιά. Δυο ολόκληρα χρόνια μας έπρηξαν το συκώτι ο Μάρκος και η Εύα, όχι μόνο για να καταλήξουν μαζί αλλά για να κάνουν και παιδάκι. Να μεγαλώνει μαζί με το παιδί που έκαναν οι γονείς τους, το παιδί των παιδιών με το παιδί των γονιών. Για πρώτη φορά ήταν καλό το σκεπτικό, για δεύτερη όμως; Γιατί; Δεν είναι όλα πιτσιρίκια που προφανώς δεν είδαν/δεν θυμούνται το ΕΜ, είμαστε κι εμείς που το φάγαμε με το κουτάλι σε πρώτη μετάδοση και επαναλήψεις. Γιατί πάλι ΤΑ ΙΔΙΑ, γιατί πάλι να επαναλαμβάνεται η ιστορία και κανένας σεναριογράφος να μην σκέφτεται να κάνει κάτι πραγματικά ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ; (Να ένας λόγος που θέλω να γίνω σεναριογράφος, όταν μεγαλώσω…:P)
  2. ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ, ίσως συντηρητική η άποψή μου, παράλογη για κάποιους, αλλά ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ; Γιατί σε κάθε σειρά να ωραιοποιείται η εγκυμοσύνη μιας έφηβης; Φυσικά και δε θα ήμουν υπέρ της έκτρωσης, αλλά γιατί καμία σειρά δεν αναδεικνύει τον προβληματισμό; Τέτοια εξιδανίκευση πια; Ο Τζεμ και η Έλλη για πάντα ευτυχισμένοι με το παιδάκι αγκαλιά και όλες τις δυσκολίες πέρα; Είναι πράγματι τόσο εύκολο ένα παιδί να μεγαλώνει ένα άλλο παίδι; Πόσα 17χρονα και 16χρονα κορίτσια μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους μάνες; Παιδί μη δικό σου φυλάς και δεν μπορείς να το κουμαντάρεις. Όσο για τη ζωή των γονιών, αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν δικαίωμα να ζήσουν την ζωή τους μαζί; Τα παιδιά τους θα είχαν τις χίλιες δυο ευκαιρίες να γνωρίσουν συντρόφους, με κριτήρια ωριμότερα, ή έστω να μείνουν μαζί, αλλά όχι και να θυσιαστούν από την εφηβεία τους για το πάθος. Γιατί στην πράξη είναι πολύ πιο δύσκολο να μεγαλώνεις ένα μωρό σε αυτή την ηλικία, και δεν είμαι εγώ η αρμόδια να το επιβεβαιώσω, αλλά κάποιος που το ζει.

Για να μηνπαρεξηγηθώ, ναι είναι απλώς μια σειρά, ναι είναι μυθοπλασία. Όμως η τέχνη αντιγράφει την ζωή. Και τα γυμνασιόπαιδα την τέχνη κάποιες φορές. Σεναριογραφικά, η σειρά είχε προοπτικές να γίνει ενδιαφέρουσα και διαφορετική από τα κλασικά εικονογραφημένα. Κοινωνικά, θα μπορούσε να στείλει ένα διαφορετικό μήνυμα, ας δούμε μια φορά και τα παιδιά να κάνουν πίσω για την ευτυχία των γονιών και να τους βγάλουν από την άβολη θέση του να είναι εραστές και συμπέθεροι. Αρεστή ιδέα ή όχι, είναι αρκετά εναλλακτική, ε;

ΥΓ: Για να μη μιλήσω για τα ξενέρωτα, κατ’εμέ φινάλε που δεν σου λένε τι γίνεται μετά και η φαντασία οργιάζει σκεπτόμενη μια πιθανή εξέλιξη… Αγαπητοί σεναριογράφοι, όταν ξεκινάτε μια ιστορία να την τελειώνετε κιόλας, αν θέλαμε να την φανταστούμε δεν θα μπαίναμε στον κόπο να δούμε τη δική σας ιστορία.

Advertisements