Αποτελέσματα & Μηχανογραφικό, #Panellinies2015_PART 2

Έχει προηγηθεί το κείμενο #Panellinies2015_PART1

Σε αυτή τη χώρα δεν πλήττεις ποτέ. Από τη μια τα αποτελέσματα των πανελληνίων, οι συζητήσεις για τις βάσεις, τα μηχανογραφικά, από την άλλη το δημοψήφισμα, τα ATM, το ναι/όχι, το Eurogroup, ο Γιάνης, ο Ευκλείδης… Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση (που όπως έντονα φημολογείται θα ενταχθεί στην SOS εξεταστέα ύλη των Πανελληνίων 2065), η οποία είναι ομολογουμένως καίριας σημασίας, έχει τοποθετήσει για τα καλά στον κάλαθο των αχρήστων το ζήτημα των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών καθώς και τις συζητήσεις για τις βάσεις των σχολών.

Όπως έγινε γνωστό, δόθηκε (ευτυχώς) παράταση μέχρι τις 17/7 σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας για όποιον δεν πρόλαβε μέχρι την προηγούμενη προθεσμία να ολοκληρώσει το μηχανογραφικό του. Και δεν είναι να αδικεί κανείς τα παιδιά. Δεν έφταναν τα δύσκολα θέματα με αποτέλεσμα τις χαμηλές βαθμολογίες, δεν φτάνει ότι υπάρχουν παιδιά που πιέζονται να πετύχουν στην πόλη διαμονής τους, δεν φτάνει ότι δεν είναι και η καταλληλότερη ηλικία ώστε να γνωρίζουν με τι πραγματικά θα ήθελαν να ασχοληθούν, είναι και το μέλλον της χώρας που δε μοιάζει ιδιαίτερα ευοίωνο…

Και είναι τόσοι οι παράμετροι που πρέπει να λάβουμε όλοι μας υπόψη: προοπτικές στην αγορά εργασίας, αρέσκεια (τι θέλω), βαθμολογία – μόρια (αλλά και τι μπορώ), περιοχή τμήματος, είναι δυνατό να συνδυαστούν όλα μαζί με επιτυχία; Αναγκαστικά κάποια παράμετρο θα θυσιάσεις. Η περιοχή σαφώς και σε περίπτωση οικονομικών δυσκολιών δεν μπορεί να θυσιαστεί και είναι απολύτως σεβαστό, η βαθμολογία είναι ένα μεγάλο αγκάθι που συχνά τίθεται απέναντι στα θέλω και δεσμευτική: αν δεν πετυχαίνεις τη σχολή που θες λόγω μορίων, ακόμα κι αν μπορείς να πας σε άλλη πόλη τι να το κάνεις; Ενώ για τις προοπτικές στην αγορά εργασίας γίνεται σωστή πλύση εγκεφάλου: («πήγαινε π.χ. οικονομικά, θα έχεις πάντα δουλειά» «Φιλόλογος; Μα είναι δυνατόν να είναι το όνειρό σου να θες να γίνεις φιλόλογος; Αδιόριστοι είναι ή με 5 ευρώ στα φροντιστήρια» «Άνεργος και φτωχός μια ζωή, έτσι θέλεις να ζήσεις;» ). Φωνές ενηλίκων που δεν έχουν σκοπό να τρομάξουν, αλλά τρομάζουν, που μοιάζουν επιτακτικές, μα δεν είναι, που ορθώνονται απειλητικές, αλλά είναι απλώς αγωνιώδεις. Και οι γονείς το ίδιο προβληματισμένοι είναι, να προστατέψουν «από λανθασμένες επιλογές» θέλουν, τις καλύτερες προθέσεις έχουν, απλά το κάνουν με τον δικό τους τρόπο, είναι η δική τους αντίδραση στις δυσκολίες των καιρών και στην ανησυχία για το μέλλον των παιδιών τους.

Πάντως, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, οι 3 παραπάνω παράγοντες σχεδόν πάντα υπονομεύουν την αρέσκεια, το θέλω, το οποίο σταδιακά υποχωρεί, γίνεται εχθρικό και αποβάλλεται σαν ιδέα η προτίμησή σου στο βωμό της αποφυγής της ανεργίας. Δε θα αναφερθώ στην αλαζονική στάση ορισμένων να επιθυμούν ένα επάγγελμα κύρους για τα παιδιά τους (τα κλασικά δικηγόρος, γιατρός, αρχιτέκτονας) γιατί τη θεωρώ υπερβολικά υπεροπτική για να είναι σημερινή αντίληψη.

Άποψή μου (και σύμφωνα με την εμπειρία μου άποψη και κυρίως νέων ανθρώπων που είναι πιο ονειροπόλοι αλλά και ανοιχτόμυαλοι): εφ’ όσον μπορείς, να κυνηγήσεις αυτό που θες, γιατί αν κάνεις κάτι που πραγματικά αγαπάς, θα προσπαθήσεις με ζήλο να το εξασκήσεις παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες. Αν πάλι δεν ξέρεις τι θες, να εξετάσεις όλες τις παραμέτρους, δες τις δεξιότητές σου, συνδυάσέ τα και αναλόγως πράξε. Ούτως ή άλλως από πολλούς ακούγεται το εξής: «δεν είναι απαραίτητο ότι θα κάνεις αυτό που θα σπουδάσεις…»

Συνοπτικά:

follow your dreams
Ακολούθησέ τα, αυτά ξέρουν το δρόμο! 😉

Η εμπειρία των Πανελληνίων & σκέψεις, #Panellinies2015_PART 1

Κάθε χρόνο, η εκάστοτε Γ’ Λυκείου κουράζεται, μοχθεί, παλεύει, αγανακτεί, πηγαίνει εν τέλει να δώσει εξετάσεις και μετά αγωνιά για τα αποτελέσματα (και ξεσαλώνει). Νομίζουμε κάθε φορά ότι εμείς ήμαστε οι μοναδικοί που μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία (εγώ τουλάχιστον το ένιωσα…), ότι εμείς γράψαμε δυσκολότερα θέματα από τους περσινούς -αυτό μπορεί και να ισχύει, τα φετινά τουλάχιστον ήταν κάποιες φορές απρόσμενα (Άγνωστο Πανωλεθρία ΟΛΕ ΟΛΕ!)- και γενικά ότι εμείς θα ‘πρεπε να ήμαστε το επίκεντρο των πάντων μόνο και μόνο επειδή προετοιμαζόμασταν για πανελλήνιες. Και μολυσματική αρρώστια να ήταν, λιγότερο θα τη φοβόμασταν, λιγότερη σημασία θα της δίναμε, λιγότερο θα αγχωνόμασταν!

Κάνοντας έναν πρόχειρο απολογισμό και έχοντας απαλλαχθεί σχεδόν ένα μήνα από τον πυρετό των Πανελληνίων (μμμ, μωρέ μήπως τελικά είναι αρρώστια; Iός θα έλεγα… #ΒιολογίαΓΠ #ΠανελληνίωνΠαρενέργειες), αντιλαμβάνομαι ότι ένα μεγάλο μέρος της όλης πίεσης το προκαλούσα εγώ στον εαυτό μου. Νομίζεις πως αν δεν αγχωθείς, είσαι αναίσθητος και κάτι κάνεις λάθος. Τελικά, ο μεγαλύτερός μας εχθρός δεν είναι ούτε ο χρόνος, ούτε η ύλη, ούτε ο καθηγητής (αναλόγως τα κέφια του… 😛), ούτε ο διορθωτής, αλλά το μπλε τερατάκι του άγχους, που έχει φωλιάσει σε μια σταθερή θέση του εγκεφάλου μας και δε μας αφήνει να ηρεμήσουμε, να σταθμίσουμε ρεαλιστικά την κατάσταση, ακόμα και να κοιμηθούμε! Ωστόσο, είναι τόσο εντατική η προετοιμασία, τόσο πολύωρη η μελέτη, που κάποια στιγμή όχι απλά κουράζεσαι αλλά ξεχνάς να αγχωθείς! Όλα είναι μέσα στο μυαλό, όλα ελέγχονται εφ’όσον το θες.

Leyteris

Επίσης, συνηθισμένοι όντας από την αναξιοκρατική αξιολόγηση στα σχολεία π.χ. υποκειμενικά υψηλή/χαμηλή βαθμολόγηση, ευχέρεια μπαγαποντιάς στη γραπτή εξέταση, προαγωγικές εξετάσεις μόνο με SOS θέματα, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι όμοια κατάσταση θα αντιμετωπίσουμε και στις Πανελλήνιες αναμένοντας συνήθως μεγαλύτερα αποτελέσματα από αυτά που πρόκειται να έχουμε. #School_FAIL Συν του ότι η λέξη «Πανελλήνιες» στην Ελλάδα είναι η κατ’ εξοχήν έννοια που στοιχειώνει ολόκληρη τη μαθητική ζωή. Κυρίως δε, οι γονείς είναι εκείνοι που λόγω της ανιδιοτελούς αγάπης και της αγωνίας για την επιτυχία των παιδιών τους, την έχουν μεγαλοποιήσει…

KEEP CALM AND PANELLINIES

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουν παιδιά που αποφοιτούν από το λύκειο και δε γνωρίζουν καλή ορθογραφία/γεωγραφία/μαθηματικά/ιστορία ή ακόμη χειρότερα γιατί δεν έχουν μάθει τίποτα για μείζονα ζητήματα χρήσιμα για τη ζωή! Μα πως να γίνει αυτό, όταν ολόκληρη η δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με αποκορύφωμα το λύκειο, έχει αναχθεί σε μια «βιομηχανία παραγωγής» ρομπότ γνώσεων και προετοιμασμένων μόνο για τις Πανελλήνιες; Τα ‘χωνα κάθε φορά στην έκθεση: «η γνωσιοκεντρική λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος που απορρίπτει οποιαδήποτε μορφωτική δραστηριότητα δεν εμπίπτει στην προετοιμασία για τις τελικές εξετάσεις» γνωρίζοντας όμως ότι όλοι οι συμμετέχοντες στην εκπαίδευση είμαστε ένα πιόνι του σκακιού των Πανελλαδικών… Ότι η φράση την οποία διάβασα στο βιβλίο του φροντιστηρίου και έμαθα απ’έξω επειδή μου άρεσε, δεν ήταν τίποτα άλλο από +1 στην έκφραση και στο περιεχόμενο της έκθεσής μου αλλά και ένα χιλιοειπωμένο κλισέ σε μία κατάσταση που αντί να αλλάξει συνεχώς διαιωνίζεται.

Για να μην τα πολυλογώ (πώς σας πέρασε από το μυαλό ότι το συνηθίζω κάτι τέτοιο! ), οι Πανελλαδικές θα συνεχίσουν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, θα συνεχίσουν να στοιχειώνουν τα μαθητικά όνειρα και θα είναι πάντοτε μια καραμέλα γονέων και εκπαιδευτικών. Το πως θα τις διαχειριστεί ο καθένας που θα υποβληθεί στη διαδικασία της προετοιμασίας για αυτές, είναι καθαρά στο χέρι του. Είναι μια γραπτή εξέταση, δεν μετράνε τα 20αρια των προηγούμενων ετών, καθώς το παιχνίδι αυτό έχει άλλους όρους: άρτια προετοιμασία, συγκέντρωση, πειθαρχία, ΚΑΛΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ, στήριξη από τον περίγυρο, χρήσιμες συμβουλές από έμπιστες πηγές και ευσυνείδητους- υποστηρικτικούς εκπαιδευτικούς (με χιούμορ και μπόλικη τρέλα)! Ας ελπίζω ότι κάποτε θα γίνω κι εγώ μία από αυτούς.

*Το α’ενικό δεν αποτελεί ψωνίστικη επιλογή, σαφώς και ξέρω ότι πάρα πολλά άτομα ταυτίζονται ή διαφωνούν κάθετα με ορισμένα από τα ειπωμένα. 😉