Αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν τη διαφορά στη ζωή μας

Η ανακουφιστική παρουσία είναι κάτι που ανακάλυψα πρόσφατα, ωστόσο το επεξεργαζόμουν για πολύ καιρό μες το κεφάλι μου. Προσπαθώντας να κατανοήσω πως γίνεται διάφορα άτομα να προκαλούν την αμέριστη συμπάθειά μου και όχι απλώς έναν ξερό θαυμασμό ή μια απλή εύνοια, κατέληξα στην γέννηση της θεωρίας αυτής, ή της τέλος πάντων κατ’επίφαση θεωρίας.

Έχεις νιώσει ποτέ σε κάποια φάση της ζωής σου, αν και δε σου συμβαίνει κάτι συνταρακτικά καλό, ότι υπάρχει ένα άτομο -ίσως και περισσότερα- που σου βγάζουν προς τα έξω μια υπέρμετρη συμπάθεια ή μία ευφορία ήπιας, μέτριας ή μεγαλύτερης έντασης; Χωρίς να κάνουν κάτι το περίπλοκο, αποπνέουν μια θετική αύρα και εν γένει αποτελούν μια ευχάριστη νότα μέσα στην άχρωμη, άοσμη και άγευστη πραγματικότητα; Ε τότε μάλλον μπορείς να με καταλάβεις. Και ξέρεις πιο είναι το μαγικό στοιχείο της όλης υπόθεσης; Το γεγονός ότι το άτομο αυτό συνήθως δεν είναι φίλος/η ή πρόσωπο ερωτικού ενδιαφέροντος αλλά η ιδιότητά του είναι εντελώς άσχετη με αυτά.

Είναι ένα συναίσθημα που νιώθεις με κάποια πρόσωπα, τα νιώθεις δηλαδή τόσο οικεία παρ’όλο που δεν είναι φίλοι, ή ερωτική αγάπη, αλλά είναι κάτι διαφορετικό. Άνθρωποι που αξίζει να τους θυμάσαι. Έτσι απλά.

αλν

Πριν διαμορφώσω στο μυαλό μου τον ορισμό που τίθεται παραπάνω με τη μορφή ρητορικών ερωτήσεων, είχα σκόρπια παραδείγματα κατά νου, σχετικά με άτομα τέτοια, που με έκαναν – πέρα από τη συμπάθεια- να πιστεύω ότι αξίζουν να θεωρούνται ξεχωριστά (λάμψη, ταλέντο, χιούμορ, ξεχωριστές ικανότητες, θετική αύρα, ή απλά ικανότητα στη δουλειά τους, πράγμα καθόλου αυτονόητο για την εποχή μας, την εποχή της αναξιοκρατίας). Άτομα που με γοήτευσαν ή τελικά με απογοήτευσαν, που οι καταστάσεις μας ανάγκασαν να συνυπάρχουμε, άτομα που μπορεί να μη γνώρισα από κοντά, εφήμερα είδωλα, άνθρωποι που γνώρισα από κοντά, με σύνεση και διάθεση να με συμβουλεύσουν, τρελιάρηδες και μη, πρόσωπα ενδιαφέροντα, που με βοήθησαν να πετύχω στόχους μου, να καταλάβω πράγματα για τον εαυτό μου, που αποτέλεσαν κάποτε μια άτυπη παρηγοριά στην ανιαρή καθημερινότητα, που με διασκέδασαν χωρίς καν να το καταλάβουν. Φαίνονται πολλά, αλλά φαντάζομαι ότι είναι 4-5, νομίζω όμως ότι τα περισσότερα άξιζαν και αξίζουν να βρίσκονται σε αυτό το καίριο πόστο.

Η συμπαθητική όψη τους και μόνον, ένας καλός λόγος που θα πουν, μια βλακεία που θα κάνουν, ένα αστείο που θα μας ηρεμήσει και θα μας ξεαγχώσει, μια στιγμή που θα θελήσουν να ανοιχτούν σε μας που μπορεί να μη μας ξέρουν καλά, ένα ενθαρρυντικό νεύμα τους, όλα εναύσματα ικανά να αποπνεύσουν ανακούφιση, ακόμα και ενδόμυχη χαρά.

Να διευκρινίσω για άλλη μια φορά ότι στην κατηγορία των ανακουφιστικών παρουσιών δεν εντάσσονται η οικογένειά μας, οι φίλοι, τα πρόσωπα που μας ενδιαφέρουν ερωτικά. Η ανακουφιστική παρουσία είναι μια αυτόνομη, ιδιόρρυθμη κατηγορία που απαρτίζεται τόσο από αναμενόμενα πρόσωπα όσο και από μη αναμενόμενα. Ελπίζω τουλάχιστον ότι για τις λιγοστές ανακουφιστικές μου παρουσίες (για όσες  δεν ανήκαν στο χώρο του θεάματος και δεν ήταν απλά κολλήματα της εφηβείας), που ίσως και να μην είναι λιγοστές με τέτοιο ατομικισμό και μοναχικότητα που επικρατούν στον κόσμο, να αποτέλεσα κι εγώ με τη σειρά μου έστω μία θετική εντύπωση για εκείνους.

#sweetnostalgia

Advertisements

Η άποψή σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s