Keep calm… Χρόνος φεύγει, χρόνος έρχεται (bonus: happy song playlist)

Το άρθρο ξεκινά με μια πιο μελαγχολική διάθεση μα διαβάστε το μέχρι το τέλος, το υπόσχομαι πως θα σας αποζημειώσει! Καλή Ανάγνωση. ΥΓ: Στο τέλος σας έχω και τραγουδάκια ❤

Φεύγει ο παλιός ο χρόνος και έρχεται ο καινούριος. Μέχρι τα 10, μωρέ μην σου πω μέχρι και ολόκληρη την εφηβεία, δεν σκέφτεσαι καν ότι φορτώνεσαι στην πλάτη σου άλλη μια νέα χρονιά, δεν ξέρεις τι σημαίνει απολογισμός, σκέφτεσαι μόνο το δωράκι του Άη Βασίλη κάτω από το δέντρο, ή μέσα στην κάλτσα. Ιδίως αν σε λένε Βασίλη ή Βασιλική συνδυάζεις την Πρωτοχρονιά με γιορτή, όπως και η υποφαινόμενη. Φαϊ, οικογένεια, δωράκια, αγάπη.

Δεν είναι ωραίο να μεγαλώνεις. Στην πραγματικότητα, όσα περισσότερα καταλαβαίνεις τόσο το χειρότερο. «Συνειδητοποιώ», κακό ρήμα (άκρως φιλολογική-επιστημονική άποψη, δεν το συζητώ!😜), αντιλαμβάνεσαι κάτι που γινόταν αλλά εσύ δεν το ένιωθες γιατί έδινες σημασία μόνο σε ό,τι εσύ ήθελες, μόνο σε ό,τι σε ευχαριστούσε. Μπορεί βέβαια να αντιλαμβάνεσαι και περισσότερα από αυτά που όντως συμβαίνουν, και το νόστιμο της υπόθεσης είναι πως δεν είσαι τρελάρας, είσαι κάτι πιο επονείδιστο, ένας νορμάλ, τελειομανής, ανασφαλής ενήλικας. Και τώρα σκέψου πόσες φορές αναλογίστηκες»αχ να ήμουν μεγάλος». Βραβείο ανοιχτής παλάμης στον κύριο/κυρία παρακαλώ, και γρήγορα. 😊

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος, κι εσύ τι έκανες; Αρχίζουν όλο και περισσότερα πράγματα να σε αγχώνουν, νιώθεις όλο και πιο ανεπαρκής, σκέφτεσαι όλο και περισσότερο, έγνοιες, άγχη, τον καιρό που περνά, τι θα γίνει μετά (μάντεψε, ό,τι θα γίνει ακόμα κι αν δεν αγχωθείς), κι άλλο άγχος, ευθύνες, κι άλλο βάρος. Αναίτια. Νιώθεις και μέσα σου βαρύς, -κι έξω σου-, νιώθεις περισσότερα βαρίδια στο στέρνο. Περισσότερες σκέψεις βουίζουν στο κεφάλι σου, απόηχος των ήχων του αστικού δρόμου, διάλογος με το άλλο σου εγώ. Πονοκεφαλιάζεις πιο συχνά, κουράζεσαι πιο συχνά, στενοχωριέσαι πιο συχνά. Και πάμε τώρα στα σπάνια. Γελάς πιο σπάνια, συγχωρείς πιο σπάνια, συγκρατείς τα νεύρα σου πιο σπάνια.

Σε ενοχλούν περισσότερα πράγματα πιο εύκολα, πιο συχνά, ξεκουράζεσαι πιο δύσκολα, γιατί απλά έχεις εθιστεί στον εύκολο εκνευρισμό, παλιογκρινιάρη, δες στο τσεπάκι σου, ωπ, μια μικρή τσατίλα. Μα αυτή σε βάρυνε τόση ώρα, την άτιμη… Ξεχνάς βέβαια πιο εύκολα, βαλτώνεις πιο εύκολα και ξέρεις γιατί; Επειδή Αγαπάς πιο δύσκολα, σωπαίνεις εξίσου δύσκολα, ενθουσιάζεσαι πιο δύσκολα…
Και ποιο το όφελος; Εκείνος αδυσώπητος συνεχίζει να κυλάει, ακούς το νερό που τρέχει; Μαζί του τρέχει και ο χρόνος σαν διάδρομος γυμναστικής. Με εσένα πάνω. χι χι χι
ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Αν έχεις αναπτύξει μια καλή φυσική κατάσταση μια χαρά μπορείς να τρέξεις, και να φέρεις την ταχύτητα του χρόνου αλλά και τη διάθεσή σου στα μέτρα σου. Για άκου εδώ κάτι ενδιαφέρον φίλε μου τι πάει στραβά και το πράγμα δεν ρολάρει. Το ελαττωματικό ρουλεμάν είσαι εσύ, μήπως;
Λες ότι το νέο έτος θα είναι διαφορετικό, θα, θα, θα. Προμηνύματα ενός τσαρλατάνου πολιτικού που εμπιστεύεσαι ξανά και ξανά, ξέρεις τι θα επακολουθήσει, έχεις ξαναδεί το εργάκι, και πέρυσι, και πρόπερσι, και παραπρόπερσι και όλο κάτι τέτοια λες. Σκέφτηκες να ψηφίσεις αλλιώς φέτος (το εκάστοτε φέτος);
Ψηφίζω λοιπόν ΑΛΛΑΓΗ, αλλαγή για ό,τι με ενοχλεί, ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ για μένα για ψυχική ηρεμία για τάξη μα και ελεγχόμενη αταξία, ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ για ανάλαφρη συνείδηση, ΑΓΑΠΗ γιατί χρειάζομαι οξυγόνο να ρουφάω τη ζωή, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ γιατί ο νους σαν και σένα είναι, λίγη εξαπάτηση θέλει, λίγα γλυκόλογα και υποσχέσεις, κι αν δεν είσαι και ένας εκ των τριακοσίων που ξέρεις, οι ελπίδες θα έρθουν όντως, οι υποσχέσεις θα πραγματοποιηθούν. Παρεμπιπτόντως, ωραίο εργαλείο το μυαλό, πολυεπίπεδο, έξυπνο και χαζό όταν γουστάρει, μαγεμένο και στυγνά λογικό όποτε του καπνίσει, βρες το κουμπί του και λειτούργησέ το προς όφελός σου.

Να σου πω και κάτι τελευταίο, κομματάκι κουφό;

Αρκεί μια και μόνη στιγμή χαράς, ενθουσιασμού, ζεστασιάς, σύνυπαρξης με όποιον αγαπάς για να ξεπλύνει μεμιάς κάθε τι αρνητικό. Γιατί η αγάπη και η ευτυχία έχουν κάτι μαγικό, μια σταγόνα τους ισοδυναμεί με πολύ μεγαλύτερη ποσότητα ευδαιμονίας απ’ ότι ένα κιλό γκρίνιας. Τι σου είπα βρε πιο πάνω, όλα είναι στο μυαλό. Βάλε στην φετινή σου «να κάνω για το νέο έτος» λίστα πρώτα τα πρόσωπα και ύστερα τα πράγματα/δραστηριότητες που σε κάνουν χαρούμενο. Στις δύσκολες στιγμές να ανατρέχεις εκεί.

Εεεεπ, βλέπω καλά, ποιος σε χαιρετάει εκεί καλέ; Μμμ, είναι αυτοί που σε αγαπάνε, χαιρέτα κι εσύ, αγκάλιασέ τους, πες τους πόσο τους αγαπάς, μπα τον ξέρεις αυτόν εκεί, μάλλον άγνωστος μου φαίνεται, τι λες, πάμε να τον γνωρίσουμε; Πςςς και τι να δεις τι βλέπω πιο κάτω, μια αγκαλιά, ένα φιλί, και φράσεις σαν μουσική ηχούν «σ’αγαπώ«, «ρε μην στενοχωριέσαι, γιατί είμαστε εμείς εδώ«, «μανούλα/μπαμπούλη είσαι η καλύτερη/ος«, «συγχαρητήρια«, «είσαι φοβερός/η«, «μωρέ μπράβο και δεν σου το ‘χα«, «χορεύουμε;«, «πάμε για μια μπύρα;«, «μπα σε καλό σου με έκανες και γέλασα!«, «συγχαρητήρια, κερδίσατε…«…

Σκέψεις για κάτι παλιό που φεύγει και αφήνει πάντα αυτή τη γλυκόπικρη επίγευση.
Σκέψεις για κάτι νέο που μόλις γεννιέται (τυχαίο ότι η γέννηση παράγει την ΑΝΑγέννηση; Δε νομίζω), και πως να το κάνουμε, κάθε ΑΡΧΗ και ελπιδοφόρα, κάθε αρχή και μια νέα υπόσχεση, ένα διαφορετικό μεγαλεπήβολο στοίχημα, μια ΕΥΚΑΙΡΙΑ για ΑΝΑΝΕΩΣΗ.
Ιδού και μερικά από τα τραγούδια που μου γεννούν την ανάγκη για αισιοδοξία, ελπίζω να σας αγγίξουν κι εσάς με κάποιον τρόπο. Ποικιλία για όλα τα γούστα, Καλή Χρονιά να έχουμε! 💝💖
Με αγάπη,
Βασιλική. 💗

 

Advertisements

«ΤΑΜΑΜ», ή μήπως και όχι τόσο Ταμάμ;

Update: Όταν έγραψα το άρθρο είχε ανακοινωθεί από τον σταθμό ότι το «Ταμάμ» δεν θα συνεχιζόταν.

Η αγαπημένη σειρά του ΑΝΤ1 μόλις τελείωσε, προκαλώντας αφενός την απογοήτεση του κοινού επειδή δεν θα συνεχιστεί, και αφήνοντας αφετέρου γλυκιά -υποθέτω- γεύση στους τηλεθεατές μιας και τελείωσε με happy end. Άλλωστε, κωμική σειρά ήταν, δεν νομίζω ότι θα περίμενε κανείς δράμα, αν εξαιρέσεις τον θάνατο του παππού Ερμή. Τέτοια ανατροπή – και απογοήτευση- σαν κι αυτή στο τέλος του Καφέ της Χαράς δεν πρόκειται να ξαναζήσουμε πάντως (αν και το δίδυμο Ρώμας-Χατζησοφιά ήθελαν προφανώς να δείξουν κάτι παραπάνω από ένα απλώς ξενέρωτο τέλος). Ας επιστρέψω όμως στο θέμα μας, το Ταμάμ.

Στο τέλος όλοι και όλα βρήκαν το δρόμο τους, αν και ο παππούς Ερμής έφερε στενοχώρια στο κατά τα άλλα γαλήνιο #not σπίτι των οικογενειών Χρηστίδου-Οζτούρκ. Ας μην επεκταθώ στα επιτεύγματα του καθενός από τα μέλη της οικογένειας, όσοι είδαμε την σειρά τα γνωρίζουμε, τι σημασία έχει (που λέει και η Δέσποινα) να διαβάζεις το παρόν άρθρο (γιατί ως γνωστόν το blog μου είναι νο 1 σε απήχηση) αν δεν την είδες;

Δεν ήμουν ποτέ τρελή φαν της σειράς, έχω χρόνια να κολλήσω με κάποιο σήριαλ έτσι κι αλλιώς (ναι είμαι από αυτούς που δεν έχουν ιδέα για Game of Thrones και άλλες τέτοιες μόδες), αλλά το Ταμάμ μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και ειδικά πέρυσι που βρισκόμουν σε μόνιμο πυρετό και ήθελα κάτι ανάλαφρο για να ξεχνιέμαι. Δεν το παρακολούθησα φανατικά, αλλά με διασκέδαζε. Βέβαια, η πλοκή προβλέψιμη, δύο ετερόκλητες οικογένειες που αρχικά τα μέλη της αντιπαθούν ο ένας τον άλλο και στο τέλος δένονται τόσο πολύ που δεν μπορούν να ζήσουν χώρια. Και φυσικά το ειδύλλιο, Τζεμ-Έλλης, ε τι νομίζατε, ότι ο κοσμάκης και ειδικά η πιτσιρικαρία νοιάζονται για τον Μετίν και τη Μυρτώ; Όμως σε αυτή τη σειρά περίμενα μια ανατροπή, ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, όχι πάλι μία από τα ίδια. Και για αυτό το τέλος με απογοήτευσε. Για 2 λόγους κυρίως:

  1. Προφανέστατα λόγω της προβλεψιμότητας. Το είχαμε ξαναδεί το εργάκι, Ευτυχισμένοι Μαζί λεγόταν, παντρεύτηκαν οι γονείς, παντρεύτηκαν και τα παιδιά. Δυο ολόκληρα χρόνια μας έπρηξαν το συκώτι ο Μάρκος και η Εύα, όχι μόνο για να καταλήξουν μαζί αλλά για να κάνουν και παιδάκι. Να μεγαλώνει μαζί με το παιδί που έκαναν οι γονείς τους, το παιδί των παιδιών με το παιδί των γονιών. Για πρώτη φορά ήταν καλό το σκεπτικό, για δεύτερη όμως; Γιατί; Δεν είναι όλα πιτσιρίκια που προφανώς δεν είδαν/δεν θυμούνται το ΕΜ, είμαστε κι εμείς που το φάγαμε με το κουτάλι σε πρώτη μετάδοση και επαναλήψεις. Γιατί πάλι ΤΑ ΙΔΙΑ, γιατί πάλι να επαναλαμβάνεται η ιστορία και κανένας σεναριογράφος να μην σκέφτεται να κάνει κάτι πραγματικά ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ; (Να ένας λόγος που θέλω να γίνω σεναριογράφος, όταν μεγαλώσω…:P)
  2. ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ, ίσως συντηρητική η άποψή μου, παράλογη για κάποιους, αλλά ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ; Γιατί σε κάθε σειρά να ωραιοποιείται η εγκυμοσύνη μιας έφηβης; Φυσικά και δε θα ήμουν υπέρ της έκτρωσης, αλλά γιατί καμία σειρά δεν αναδεικνύει τον προβληματισμό; Τέτοια εξιδανίκευση πια; Ο Τζεμ και η Έλλη για πάντα ευτυχισμένοι με το παιδάκι αγκαλιά και όλες τις δυσκολίες πέρα; Είναι πράγματι τόσο εύκολο ένα παιδί να μεγαλώνει ένα άλλο παίδι; Πόσα 17χρονα και 16χρονα κορίτσια μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους μάνες; Παιδί μη δικό σου φυλάς και δεν μπορείς να το κουμαντάρεις. Όσο για τη ζωή των γονιών, αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν δικαίωμα να ζήσουν την ζωή τους μαζί; Τα παιδιά τους θα είχαν τις χίλιες δυο ευκαιρίες να γνωρίσουν συντρόφους, με κριτήρια ωριμότερα, ή έστω να μείνουν μαζί, αλλά όχι και να θυσιαστούν από την εφηβεία τους για το πάθος. Γιατί στην πράξη είναι πολύ πιο δύσκολο να μεγαλώνεις ένα μωρό σε αυτή την ηλικία, και δεν είμαι εγώ η αρμόδια να το επιβεβαιώσω, αλλά κάποιος που το ζει.

Για να μηνπαρεξηγηθώ, ναι είναι απλώς μια σειρά, ναι είναι μυθοπλασία. Όμως η τέχνη αντιγράφει την ζωή. Και τα γυμνασιόπαιδα την τέχνη κάποιες φορές. Σεναριογραφικά, η σειρά είχε προοπτικές να γίνει ενδιαφέρουσα και διαφορετική από τα κλασικά εικονογραφημένα. Κοινωνικά, θα μπορούσε να στείλει ένα διαφορετικό μήνυμα, ας δούμε μια φορά και τα παιδιά να κάνουν πίσω για την ευτυχία των γονιών και να τους βγάλουν από την άβολη θέση του να είναι εραστές και συμπέθεροι. Αρεστή ιδέα ή όχι, είναι αρκετά εναλλακτική, ε;

ΥΓ: Για να μη μιλήσω για τα ξενέρωτα, κατ’εμέ φινάλε που δεν σου λένε τι γίνεται μετά και η φαντασία οργιάζει σκεπτόμενη μια πιθανή εξέλιξη… Αγαπητοί σεναριογράφοι, όταν ξεκινάτε μια ιστορία να την τελειώνετε κιόλας, αν θέλαμε να την φανταστούμε δεν θα μπαίναμε στον κόπο να δούμε τη δική σας ιστορία.

Απολογισμός 2015: 6+1 διδάγματα της φετινής χρονιάς

Αν με ρωτούσε κάποιος αν θα ήθελα να ξαναζήσω το 2015 δεν θα ήξερα αν θα έπρεπε να πω ναι ή όχι. Ομολογώ πώς ήταν μια πολύ ιδιόρρυθμη χρονιά για την οποία δε βρίσκω κάποιον άλλο πιο εύστοχο προσδιορισμό για να τη χαρακτηρίσω. Ήταν «ακραία», καθόλου ήρεμη, σε προσωπικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, με στιγμές που υπήρξαν πάρα πολύ όμορφες και καλές, αλλά και με στιγμές που ήταν αντιστοίχως και αναλόγως κακές. (Πάτα στον τίτλο για ανάγνωση του άρθρου)

Η θεωρία της Ανακουφιστικής Παρουσίας στη ζωή μας

Έχεις νιώσει ποτέ σε κάποια φάση της ζωής σου, αν και δε σου συμβαίνει κάτι συνταρακτικά καλό, ότι υπάρχει ένα άτομο που σου βγάζει προς τα έξω μια υπέρμετρη συμπάθεια; Χωρίς να κάνει κάτι το περίπλοκο, αποπνέει μια θετική αύρα και εν γένει αποτελεί μια ευχάριστη νότα μέσα στην άχρωμη, άοσμη και άγευστη πραγματικότητα; (Πάτα στον τίτλο για ανάγνωση ολόκληρου του άρθρου)

Autumn-time sadness… + Ηθικά διδάγματα (αστεία και μη)

Για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα, πρέπει πρώτα να βιώσεις την πορεία κακό-χειρότερο (αρκεί να μην τη βιώνεις με λεωφορείο, δεν παλεύεται η συγκοινωνία :P). (Πάτα στον τίτλο για ανάγνωση ολόκληρου του κειμένου).

Φωτογραφία μόνη ΛΕΖΑΝΤΑ ψάχνει!

Ανάμεσα στους χρήστες των social media, δε θα με τοποθετούσα στη λίστα των καλύτερων χρηστών. Και αυτό διότι αφενός έχω αλλάξει αρκετούς λογαριασμούς (κυρίως στο facebook και το youtube) μετανιώνοντας για σχόλιά μου και εμπλοκές σε cyber καυγάδες, και αφετέρου επειδή αδυνατώ μπροστά σε αυτό το βομβαρδισμό από ειδήσεις να μη σχολιάσω. Ένα σχόλιο σε δημοσίευση ειδησεογραφικής (ή μη) σελίδας και μετά στις ειδοποιήσεις γίνεται ο κακός χαμός. Και πες ότι τις αγνοείς, γιατί να μπαίνω στη διαδικασία να εκνευρίζομαι με το σχόλιο του καθενός που δεν καταλαβαίνει το αστείο, που βρίζει αναίτια ή που τέλος πάντων δεν αφήνει στην ησυχία μας εμένα και τη γνώμη μου; Έτσι αποφάσισα να φτιάξω αυτό εδώ, αστείο ή όχι, δεν ξέρω (εγώ πάντως το βρήκα ευφυέστατο και μπράβο μου που το έφτιαξα! :’) ). (Καμία πρόθεση για προσβολή των εικονιζομένων)

η ζωη κάνει ζωάρα
Η Ζωή ξέρει να ζει και κάνει και Ζωάρα! #agapimeni
Πωλειται σε δραχμες
ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ: – 1 LAFAZAN παρακαλώ. – Συνταγή γιατρού έχετε; -Βεβαίως. -Ωραία. 1000 δραχμές παρακαλώ. Έχετε. -Αμέεε, φρέσκιες φρέσκιες κιόλας, άρτι αφιχθείσες εκ Νομισματοκοπείου.
λογικά αυτό που δεν έπαιζε το debate
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Προφανώς αυτό που δεν έδειξε το debate;
Screenshot_2015-08-27-19-32-17
Μία καλλιτεχνική και σχεδόν επαγγελματική παρέμβαση! (hint: ο κεραυνούλης πάνω από το 2ο Α)
Screenshot_2015-08-27-18-47-32
Πρωτοτυπία για το άνοιγμα τον σχολείων: Θα ανοίξουν 11/9, όπως κάθε χρόνο…
Untitled
Ένα κινούμενο εγκεφαλικό φιλολόγου υπάρχει παντού!
to check in
Το check in που έκανε.
Untitled
Τι γυρεύει η μπουτονιέρα της Τένιας Μακρή στο κεφάλι της Ελένης Φουρέιρα; Οέο;
οτι ειμαστε ψηλοι κοντοι ή κανονικοι]
ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΡΕΥΝΑΣ: Το ύψος σας τελικά δείχνει ότι ισχύει ένα από τα τρία: α) είστε κοντός/ή, β) είστε ψηλός/ή, γ) το ύψος σας είναι κανονικό.
μα τι αλλο να λεηλατησει μανδαμ εμεινε κ τπτ
Μα τι άλλο να λεηλατήσει το ΠΑΣΟΚ μανδάμ; Έχει αφήσει και τίποτα μη λεηλατημένο;
11947640_1043011949073128_6772546036758409654_n
Η ΚΥΡΙΑ: Γιατί είσαι έτσι πασά μου; Ο ΚΥΡΙΟΣ: Επειδή στο προχθεσινό επεισόδιο κάναμε χαμηλότερα νούμερα και από το debate…

Αποτελέσματα & Μηχανογραφικό, #Panellinies2015_PART 2

Έχει προηγηθεί το κείμενο #Panellinies2015_PART1

Σε αυτή τη χώρα δεν πλήττεις ποτέ. Από τη μια τα αποτελέσματα των πανελληνίων, οι συζητήσεις για τις βάσεις, τα μηχανογραφικά, από την άλλη το δημοψήφισμα, τα ATM, το ναι/όχι, το Eurogroup, ο Γιάνης, ο Ευκλείδης… Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση (που όπως έντονα φημολογείται θα ενταχθεί στην SOS εξεταστέα ύλη των Πανελληνίων 2065), η οποία είναι ομολογουμένως καίριας σημασίας, έχει τοποθετήσει για τα καλά στον κάλαθο των αχρήστων το ζήτημα των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών καθώς και τις συζητήσεις για τις βάσεις των σχολών.

Όπως έγινε γνωστό, δόθηκε (ευτυχώς) παράταση μέχρι τις 17/7 σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας για όποιον δεν πρόλαβε μέχρι την προηγούμενη προθεσμία να ολοκληρώσει το μηχανογραφικό του. Και δεν είναι να αδικεί κανείς τα παιδιά. Δεν έφταναν τα δύσκολα θέματα με αποτέλεσμα τις χαμηλές βαθμολογίες, δεν φτάνει ότι υπάρχουν παιδιά που πιέζονται να πετύχουν στην πόλη διαμονής τους, δεν φτάνει ότι δεν είναι και η καταλληλότερη ηλικία ώστε να γνωρίζουν με τι πραγματικά θα ήθελαν να ασχοληθούν, είναι και το μέλλον της χώρας που δε μοιάζει ιδιαίτερα ευοίωνο…

Και είναι τόσοι οι παράμετροι που πρέπει να λάβουμε όλοι μας υπόψη: προοπτικές στην αγορά εργασίας, αρέσκεια (τι θέλω), βαθμολογία – μόρια (αλλά και τι μπορώ), περιοχή τμήματος, είναι δυνατό να συνδυαστούν όλα μαζί με επιτυχία; Αναγκαστικά κάποια παράμετρο θα θυσιάσεις. Η περιοχή σαφώς και σε περίπτωση οικονομικών δυσκολιών δεν μπορεί να θυσιαστεί και είναι απολύτως σεβαστό, η βαθμολογία είναι ένα μεγάλο αγκάθι που συχνά τίθεται απέναντι στα θέλω και δεσμευτική: αν δεν πετυχαίνεις τη σχολή που θες λόγω μορίων, ακόμα κι αν μπορείς να πας σε άλλη πόλη τι να το κάνεις; Ενώ για τις προοπτικές στην αγορά εργασίας γίνεται σωστή πλύση εγκεφάλου: («πήγαινε π.χ. οικονομικά, θα έχεις πάντα δουλειά» «Φιλόλογος; Μα είναι δυνατόν να είναι το όνειρό σου να θες να γίνεις φιλόλογος; Αδιόριστοι είναι ή με 5 ευρώ στα φροντιστήρια» «Άνεργος και φτωχός μια ζωή, έτσι θέλεις να ζήσεις;» ). Φωνές ενηλίκων που δεν έχουν σκοπό να τρομάξουν, αλλά τρομάζουν, που μοιάζουν επιτακτικές, μα δεν είναι, που ορθώνονται απειλητικές, αλλά είναι απλώς αγωνιώδεις. Και οι γονείς το ίδιο προβληματισμένοι είναι, να προστατέψουν «από λανθασμένες επιλογές» θέλουν, τις καλύτερες προθέσεις έχουν, απλά το κάνουν με τον δικό τους τρόπο, είναι η δική τους αντίδραση στις δυσκολίες των καιρών και στην ανησυχία για το μέλλον των παιδιών τους.

Πάντως, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, οι 3 παραπάνω παράγοντες σχεδόν πάντα υπονομεύουν την αρέσκεια, το θέλω, το οποίο σταδιακά υποχωρεί, γίνεται εχθρικό και αποβάλλεται σαν ιδέα η προτίμησή σου στο βωμό της αποφυγής της ανεργίας. Δε θα αναφερθώ στην αλαζονική στάση ορισμένων να επιθυμούν ένα επάγγελμα κύρους για τα παιδιά τους (τα κλασικά δικηγόρος, γιατρός, αρχιτέκτονας) γιατί τη θεωρώ υπερβολικά υπεροπτική για να είναι σημερινή αντίληψη.

Άποψή μου (και σύμφωνα με την εμπειρία μου άποψη και κυρίως νέων ανθρώπων που είναι πιο ονειροπόλοι αλλά και ανοιχτόμυαλοι): εφ’ όσον μπορείς, να κυνηγήσεις αυτό που θες, γιατί αν κάνεις κάτι που πραγματικά αγαπάς, θα προσπαθήσεις με ζήλο να το εξασκήσεις παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες. Αν πάλι δεν ξέρεις τι θες, να εξετάσεις όλες τις παραμέτρους, δες τις δεξιότητές σου, συνδυάσέ τα και αναλόγως πράξε. Ούτως ή άλλως από πολλούς ακούγεται το εξής: «δεν είναι απαραίτητο ότι θα κάνεις αυτό που θα σπουδάσεις…»

Συνοπτικά:

follow your dreams
Ακολούθησέ τα, αυτά ξέρουν το δρόμο! 😉